Chapter 7 : Seventy Two

“You are looking great Sir Anthony. You still look good with or without hair. Actually, you even look hotter.” Saad ng Nurse habang inaalalayan si Anthony papalabas ng room.

“Hehe. Thanks. Nagdadalawang isip nga ako if babagay sa akin magpakalbo. Well, I left with no choice.”

“As I said sir, it really looks nice on you.”

“Thanks, my mom did the shaving.”

“Yeah. Nakita ko nga mom mo sa labas nagaantay sayo during your chemo session. She is very nice.”

“She is? Talaga? I’m quite surprise.”

“Are you kidding me? Sir, she is the nicest. Well she told me great things about you.”

“That’s her job. She is just doing her job as my mother. Hehe.”

“Well, you are lucky to have her.”

“Thanks. By the way, parang hindi ko nakita si Danny kanina sa session. That’s a bit weird kasi he never misses his chemo.”

Napatingin ang nurse kay Anthony at saglit na yumuko. Nang tumingin ito muli sa kanya ay napailing ito.

“He passed away last night. Dito din siya sinugod ng family niya.” Malungkot na saad ng nurse.

“What? How come? I don’t understand. Akala ko ba he is doing well with the medications?”

“Yes sir. But suddenly he had some organ failures, which is related sa stage ng cancer niya.”

“I can’t believe it.”

“Kami din Sir Anthony. Danny is a very positive, great man. He is a big lost.”

“What about Dess? Have you heard from her? How is she coping with this?”

“Haven’t seen her last night Sir, only her mom.”

“Okay. Thanks. I will just contact her.”

“Okay po Sir Anthony. Take care and ingat po pauwi.”

Hindi makapaniwala si Anthony sa lahat ng nasagap niyang balita. Lagi niyang kasama ang tatay ni Dess sa bawat chemo session nito at alam niyang malaki ang paniniwala niya na gagaling siya. Dahil din kay Danny kaya niya nakilala ang anak nitong babae na si Dess. Si Dess ang kasakasama nito sa tuwing nagpupunta ng ospital para magpacheck-up at sa tuwing may session.

Habang nasa hallway ng ospital, kinuha ni Anthony ang kanyang cellphone at hinahanap ang number ni Dess. Gusto niyang kamustahin ang dalaga at isantabi muna ang nangyari sa kanilang dalawa noong nakaraang araw.

“Hello? Dess?”

“Anthony…”

“Yes si Anthony ito.” Saad niya habang nagiisip siya kung anong sasabihin sa dalaga.

Halos hindi naman makapagsalita si Dess sa kabilang linya dahil sa kakaiyak.

“Dess are you still there?”

“Yes… Sorry Anthony… Wala na si Daddy. Wala na siya” sabay hagulgol sa pagiyak ang dalaga.

Napapaluha na din si Anthony habang kausap niya sa kabilang linya si Dess. Dinadamayan nito ang itinuturing niyang kaibigan lalo na sa panahong pareho na silang nangungulila sa taong malapit sa kanilang puso.

Hindi rin maialis ni Anthony sa isipan niyang, kahit anong oras puwede din siyang mawala. Nanghihina na ang kanyang kalooban na gagaling pa siya sa sakit na cancer.

Chapter 7

Seventy Two

09:00PM Tagaytay

“Good morning.. love.”

“It’s 9pm.”

“Oh really? Parang antagal kong natulog. And for such a long-time, ngayon lang ako nakatulog ng mahimbing.”

“I bet you did. With matching hilik?”

“Humihilik ako?”

“Yes. Sobrang lakas.”

“Are you watching me sleeping?”

“No. Why would I do that?”

“Hehe. Just hoping that you did.”

“Not gonna happen.”

Niyakap naman ng mahigpit ni Migs si Gail at panay ang halik nito sa kanyang pisngi.

“You just can’t imagine how happy I am right now Gail.”

“Haha. Cheesy? Sobrang cheesy.

“I do. For once in my life, never been this happy. Seryoso!”

“Okay. Sabi mo eh.”

“I love you Gail.”

“We are not having sex, why would you say you love me?”

Natigilan si Migs at iniharap niya si Gail sa pagkakahiga sa kanya.

“I am serious.”

“You are just hungry I think.”

“I Love you Gail. “

“Love is a strong word Migs.”

“I know, pero anong magagawa ko. That’s how I feel.”

“Migs, we are grown-ups. We are not teenagers.”

“And what does that mean?”

“What I mean is, I think kailangan mo munang pag-isipan ng mabuti yan. I think pag-isipan NATIN.”

Niyakap at Inilapit muli ni Migs si Gail papunta sa kanyang tabi.

“Gail I mean it. I am not just fooling around or fucking you.”

“I understand that Migs.  We are like what, fifty six hours together, and then you are going to say that you love me?”

“Yes!”

“No! You don’t know me.”

“Then tell me what I need to know?” malakas na saad ni Migs kay Gail.

Natigilan si Gail sa tanong ni Migs. Gustong-gusto na niya sabihin kung ano ang nasa saloob niya at sa kung ano ang sitwasyon niya bilang may asawa nang tao.

“But don’t get me wrong Gail. I really don’t care kung ano ka pa o kung ano ang nakaraan mo. I will accept everything, anything about you.”

“Stop. Stop right there. Migs, we are moving too fast. And besides, may sari-sarili tayong buhay na babalikan sa Manila. I am almost half-away from my two-week vacation and after that, it’s back to reality.”

“Okay. I won’t force you to love me back or ask for any answer from you or any I-love-you-too thing. But please, don’t make me feel so unwanted. Gail I’m serious about this and I am going to prove it to you.”

“Sige, ibibigay ko sayo yun. But please, give me more time about the L word?”

“Sure.”

Sabay yakap ng mahigpit ni Migs kay Gail at gayundin naman ang pagyakap sa kanya ng babae. Tila sobrang napapa-mahal na si Gail kay Migs. Ngayon lang niya ulit nadama ang ganito matapos ang kanyang malungkot na nakaraan.

“Question.”

“Yes Migs?”

“Im gonna give you time about the L word. But please not the F word?”

“Hahaha adik!” saad ni Gail sabay hampas sa balikat ni Migs

“Because I don’t think na pagbibigyan kita to get that away from me lover.” Saad ni Migs kay Gail at mariing hinalikan niya ito.

Hindi tinigilan ni Migs ang matatamis na labi ni Gail at tuluyan din namang bumigay ang babae dahil napakagaling na humalik ng binata. Lumalaban na din siya ng halikan at halos maputol ang hininga nila sa tagal na pagkakahinang ng kanilang mga labi.

Habang nakahiga ay itinalikod ni Migs si Gail sa kanya. Dahan dahan nitong pinalakad ang dila sa tainga ng babae at pababa sa bandang leeg nito.

Ang isang kamay ni Migs ay nakasapo sa isang dibdib ni Gail habang ang isa ay siyang tumutulak sa mukha ng babae para mas lalo niyang mahalikan ang mukha nito.

Patuloy naman ang pagromansa ng binata sa kanya. Walang sawang pinaghahalikan ang kanyang batok, leeg at balik sa labi ni Gail.

Sa kakaibang posisyon siya inaangkin ni Migs. Tila hindi niya pa naranasan ito sa kanyang asawa na lalong nagpasabik sa kanya. Iba’t ibang istilo ang kanyang ipinaparanas sa babae at damang-dama niya talaga na gustong-gusto siya nito.

Makalipas ang ilang minuto ay agad namang sumabog sa kaligayahan si Migs. Hingal na hingal na nagpahinga ito sa likuran ni Gail, at tila hinahabol pa ang kanyang paghinga. Hinalikan niya muli ito sa bandang tenga ng babae at bumulong.

“I love you Gail.”

Maya-maya ay bumangon na si Gail at hinubad na din niya ang kanyang bra. Kinuha ang tuwalyang nakasampay sa may upuan at dire-diretsong pumasok sa banyo.

Nagpahinga ng sandali si Migs dahil sa sobrang paghingal at pagkapagod sa kanilang ginawang pagniniig. Nakatingala ito sa kisame ng kuwarto at malalim na nag-iisip. Hindi nagtagal at tumayo ito. Inalis na din ang suot na brief at kumatok sa banyo habang nasa loob si Gail. Pinagbuksan naman siya ng magandang babae at sabay silang naligo at naglinis ng katawan.

09:33PM Funeral Homes – Pasig

Halos hindi makababa si Anthony sa kanyang sasakyan pagkadating niya sa funeral homes kung saan nakaburol ang katawan ni Danny. Nakikita niya madami na ding mga tao sa loob na nakikiramay at sinisikap niyang hanapin kung nasa loob si Dess. Kahit noong bata pa si Anthony ay takot na talaga siya sa ganitong mga lugar lalo na sa tuwing tinitignan niya ang patay sa loob ng kabaong.

Hanggang sa naglakas loob na itong bumaba, kinuha ang biniling bulaklak para sa patay at nilock ang kanyang kotse. Pagdating niya sa loob ay nagtinginan ang mga tao sa kanya at agad naman siyang sinalubong ni Dess.

Iniabot niya kay Dess ang dalang bulaklak at nilapitan niya ang kabaong ni Danny. Sinamahan naman siya ni Dess habang nagdadasal si Anthony. Hindi naman nababakas sa mukha ni Danny na nahirapan ito bago mamatay. Maayos itong nakalagay sa kabaong suot ang barong. Maya-maya pa ay naglakad na siya papalayo dito at lumabas sila ni Dess sa kuwartong iyon.

“Dati, noong bata ako, lagi akong hinahatid ni tatay sa school. Siya lang ang nakakapaghatid sa akin kasi busy si nanay sa trabaho niya. Siya na din ang sumusundo sa akin tuwing uwian namin. Hanggang grade six yun. Walang palya sa paghatid at pagsundo sa akin. Lagi pa kami dumadaan sa may mamihan sa kanto. Sabay kami magmiryenda. Spoiled ako sa kanya. Halos lahat ng gusto ko nakukuha ko. Lahat ng laruan nakukuha ko at madalas sinosorpresa niya ako kahit hindi naman yun ang laruang itinuro ko.”

Tahimik na nakikinig si Anthony sa magandang dalaga.

“Tapos nung thirteen years old na ako. Naging mailap ako sa kanya. Siyempre ayoko nang magpasundo o magpahatid sa kanya. Dahil nahihiya ako sa mga kaklase ko. Kahit na minsan nararamdaman kong sumusunod pa din siya sa akin papasok ng school. Natatakot siya baka kung anong mangyari sa akin dahil hindi ako sanay bumiyahe mag-isa. Lagi na kaming nag-aaway at pilit kong hinihingi ang kalayaan ko kahit highschool pa lang ako. Pinapagalitan niya ako kung minsan pinagtatabuyan ko siya sa school naming. Lalo na pag sinusundo niya ako sa bahay ng kaklase ko pag may project at ginagabi na ako ng uwi.”

Nakayukong nagkukuwento si Dess kay Anthony tungkol sa kanyang tatay Danny.

“Eighteen. Eighteen years old ako noong nalaman niya na may boyfriend na ako. Grabe, naglasing pa nga siya kasi sobrang hindi niya matanggap na may boyfriend na ang bunso niya. Nagtataka nga mga kapatid ko kung bakit sa akin sobrang istrikto si tatay. Pero kahit kalian hindi ako naglihim sa kanya at talagang ipinakilala ko pa ang boyfriend ko at dinala ko sa bahay para makaharap at makausap nila. Pero hindi talaga niya matanggap ang boyfriend ko, kaya nakipagkasunduan sa akin si tatay. Papayagan niya ako magboyfriend ko lagi daw niya ako ihahatid at susunduin sa school. At susunod ako sa mga batas niya. Ayun, sumunod naman ako. Hinatid niya ako sa school at matiyaga siyang naghihintay sa akin hanggang sa mag-uwian na. Sobrang nag-aalala lang din ako sa kanya kasi may edad na si tatay.  Sixty two na siya ng mga panahon na yun. Kahit madalas siya magkasakit eh patuloy pa din siya sa paghatid at pagsundo sa akin. Hindi na talaga siya mapigilan.”

Habang nagkukuwento si Dess ay medyo naiiyak na din ito dahil sa paggunita niya sa kanyang ama. Hindi na rin matiis ni Anthony at unti-unti niyang tinabihan at nilapitan ang dalaga.

“Nung nakatapos ako, doon na siya binalikan lahat ng pagod na nadarama niya dahil sa akin. Kung ano-anong sakit na ang dumapo sa kanya. At madalas ay nakahiga na siya sa kuwarto niya. Hinayaan na din niya ako sa kung anong gusto kong gawin sa buhay ko dahil sabi niya na okay naman na dahil nakatapos na ako sa pag-aaral.”

“Seventy one. Seventy one siya nung magpacheck-up at madiagnose na may lung cancer siya. Una muna noon eh nagkatubig ang baga niya. Hanggang sa lumala at napunta na nga sa lung cancer.”

“Noong una, sawang sawa na ako sa paghatid at pagsundo niya sa akin sa school, sa pagiging overprotective niya, sa sobrang pag-aalala at pag-aalaga sa akin. Pero noong panahon na lagi na lang siyang nakahiga at nanghihina, parang mas gusto ko na lang na malakas siya at hinahatid ako sa kung saan ko gustong pumunta.”

Hindi na napigilan ni Des sang pagiyak at tuluyan nang humagul gol ito. Niyakap naman siya ni Anthony at naawa siya dito.

“Ngayong halos isang buwan na lang birthday na niya. Seventy two na dapat siya.. ayun wala na. Wala na siya. Iniwan niya na kami.”

“Alam kong sa ngayon masakit talaga na may taong mawawala sayo. Pero kailangan mo pa ding magpakatatag Dess.” Saad ni Anthony habang patuloy na nakayakap sa dalaga.

“Hirap lang kasi tanggapin na may mga tao talagang mawawala sayo.”

“May mga tao din naman na mananatili pa din sa tabi mo.”

“Anthony, ayoko na mawala ka din sa akin.”

“Dess, andito lang naman ako eh. Para maging kaibigan mo.”

“Sorry doon sa nangyari noong isang araw.”

“Huwag ka magsorry dahil pareho nating ginawa yun.”

“Irerespeto ko na lang ang pagiging magkaibigan natin Anthony.”

“Salamat Dess. Alam ko naman na may mas deserving para sa pagmamahal mo.”

“Basta huwag ka lang ulit mawala sa tabi ko.”

“Nandito lang ako para sayo. Bilang kaibigan mo.”

“Salamat.”

***

4:58AM Tagaytay

Maagang umalis ng hotel sila Migs at Gail kinabukasan. Gusto kasi ng binata na maabutan ang sunrise ng 5:49 AM sa isang espesyal na lugar. Pinaplano kasi niyang lalong pakiligin si Gail at iyon na lamang ang naisip niya gawin para dito.

“Grabe ang aga ha.”

“Hehe. Basta.”

“Sabagay, okay na din na makauwi tayo ng maaga.”

“Hehe. Tama! Para mas makarami tayo.”

“Huh? Makarami ng ano?”

“Makarami ng gagawin. Gusto mo mamaya labas tayo ulit.”

“Hmm. Okay lang. Ikaw na bahala.”

“Gimik tayo sa may Alabang ulit. O kaya sa may Makati.”

“Okay. Wala na din kasi akong alam na gimikan dun.”

Medyo madilim pa sa kalasada habang binabaybay nila ang kahabaan ng kalsada at nakakatulog din si Gail dahil talagang inaantok pa ito. Maya-maya ay tumigil sila sa isang convenience store at naalimpungatan si Gail at nagising ito nang mamalayang tumigil ang sasakyan.

“Tara, bili tayo ng pagkain. Bigla akong ginutom.”

“Ikaw na. Tinatamad akong lumabas.”

“Sige na. Sama ka na. Doon na lang tayo sa loob kumain.” Pangungulit ni Migs kay Gail.

Wala na ding nagawa si Gail at bumaba na rin siya ng kotse. Bumili sila ng siopao at hotdog sandwich at tila gutom na gutom si Migs. Nagpasya din si Gail na bumili ng sim card at load dito.

“Easy ka lang. Dahan dahan lang sa pagkain.”

“Sorry, gutom talaga ako eh.”

“Eh paano hindi ka naman nagdinner.”

“Ikaw kasi eh.”

“Huh! Ako pa sinisi mo.”

“Hehe.”

“Bakit kasi ang aga naman nating umalis ng hotel. Antok na antok tuloy ako.”

“Basta. Malalaman mo din.”

Ilang minute pagkatapos nila kumain ay niyaya ni Migs si Gail na lumabas na ng convenience store. Excited ito na masilayan ang araw na kasama ang pinakamamahal niya.

Paglabas niya at pagtingala nito ay napansin niyang maulap ang kalangitan. Tila uulan pa yata at mukhang hindi sisilip ang haring araw. Naiinis na si Migs sa kanyang sarili dahil mukhang hindi niya maisasagawa ang kaniyang plano.

“Oh! Ano gagawin natin dito?”

“Ah eh… Kakainis nga eh.”

“Bakit nakakainis? Anong problema?”

“Maulap. Yun ang problema. Mukhang uulan pa yata.”

“Oo nga ano?”

Sabay tawid ng kalye ni Gail at pumunta ito sa isang lugar na medyo bangin. Nakatingin lang siya sa kawalan at nilalanghap ang simoy ng hangin.

“Wala na. Sira na plano ko.”

“Plano? Ano bang plano mo?”

“Gusto ko sana maabutan natin ang sunrise eh. Tapos ganito pa. Hayy!”

Napangiti naman si Gail sa nadinig na plano ng binata. Halatang badtrip na badtrip ito dahil hindi niya naisagawa ang gusto niyang mangyari.

“So gusto mo makita ang sunrise kasama ko?”

“Opo. Yun ang plano.”

“Dahil yun ang plano mo, dapat iyon ang masunod?”

“Siyempre. Gusto ko maging okay ang lahat - ayon sa plano.”

“Hindi lahat ng plano natin at gusto natin sa buhay, eh nasusunod sa paraang gusto natin.”

Natigilan si Migs at napatingin ito sa mga mata ni Gail. Maya-maya ay pumatak na ang ulan at tila lalo pa itong lumalakas.

“Dahil Migs, madalas, kung ano pa ang hindi mo plinano at ginusto, iyon pa ang nangyayari. Kaya matuto kang tanggapin at ienjoy na lang kung ano ang natuloy.” Saad ni Gail na tila nagugustuhan ang pagpatak ng ulan.

“Halika na. Lakas na ng ulan.”

Tumakbo silang dalawa papunta sa kotse. Basang-basa na sila dahil mabilis na lumakas ang ulan. At nang sila ay makapasok na sa loob, bigla sila nagtawanan dahil sa nangyari.

“Ienjoy natin ito. Mukha tayong basang sisiw.” Saad ni Gail habang kumukuha ng tissue para ipunas sa kanya.

Maya-maya ay hinila siya ni Migs paharap at hinalikan niya ito sa labi. Hindi na nakapalag si Gail dahil sa malakas nitong paghatak sa kanya.

“Madaming dahilan Gail para di mo ako magustuhan. Masungit ako, mabilis ako mabadtrip at sobrang ikli ng pasensya ko. Ako na yata ang pinakamahirap mahalin. Pero ikaw, wala akong maisip na dahilan para hindi ka mahalin.” Saad ni Migs habang nakatitig sa mga mata ng magandang babae.

Nginitian ni Gail si Migs sa mga sandaling iyon. Para sa kanya, iyon na ang pinakamagandang pagkakataon para siya ay paibigin. Sa hindi sinasadyang pagkakataon, ay natutuhan na din niyang tanggapin ang lalaking nagmamahal sa kanya, kahit wala ito sa kanyang mga plano.

Masayang nagkuwentuhan ang dalawa habang sabay na pinapanood at pinapatila ang ulan.

-----------------------------------------------

EPILOGUE

Pagkatila ng ulan ay umalis na din sila sa lugar na iyon at nagpatuloy sa kanilang biyahe. Sinikap ni Gail na huwag na lang matulog para hindi din antukin si Migs habang nagmamaneho.

Binuksan ni Migs ang car radio. Inilipat nito sa isang istasyon na halos puro 90’s ang mga kanta.

Maya-maya ay tumugtog ang paboritong kanta ni Gail. Kung kaya ay hindi nito napigilang sabayan ang awitin at tawa naman ng tawa si Migs dahil nawawala sa tono ang magandang babae. Pero hinayaan niya pa rin na ituloy ang kanta dahil gusto niya din ito.

Kung kaya ay sinabayan na din ni Migs si Gail sa pagkanta.

“I know who I want to take me home. 
I know who I want to take me home. 
I know who I want to take me home. 
Take me home

Closing time 

Every new beginning comes from some other beginning's end. ”

“Hehe. Paborito mo rin pala yang Closing Time ng Semisonic.”

“Oo naman. I love that song. Galing ko kumanta ano.”

“Hahaha.”

“At bakit ka natawa?”

“Kumanta ka pala?”

“Hmp! You are so mean.” Saad ni Gail habang nagpanggap itong naasar kay Migs.

Kinuha ni Gail ang bagong sim card na binili niya sa convenience store at ipinasok sa cellphone niya. Matagal-tagal din niyang hindi ito nagamit para magtext o tumawag. Nag-iisip na din siyang kontakin muli ang asawa para makausap na ito. Ngunit hanggang sa ngayon ay tila hindi pa niya alam kung ano ang sasabihin dito pagkatapos ng lahat ng nangyayari sa kanya habang nasa bakasyon. Kung kaya’t minabuti muna niyang ipagpaliban na itext si Anthony at itinago muli niya ito sa bag.

Agad namang napansin ni Migs na tila biglang tumahimik si Gail at nakatingin sa labas mula sa bintana ng kotse.

“Okay ka lang? Bigla ka yata tumahimik diyan?” Pagusisa ni Migs.

“Seventy two.”

“Huh? Ano yun?”

“Seventy two hours na tayo magkasama.” saad ni Gail.

Nakangiti naman si Migs sa sinabi ni Gail habang patuloy ito sa pagmamaneho pauwi ng Batangas.

END OF CHAPTER 7.

Itutuloy...